Met een collega sprak ik over de vermiste student in Leiden,
ook hoe het zou zijn als je die melding krijgt. Later die dag bleek dat hij was verdronken. Net zo oud als mijn jongste dochter, afschuwelijk en onvoorstelbaar.
De dag erna appen onbekenden mij dat hun zoon van 20 eergisteren is overleden, ze vragen of ik wil helpen bij het afscheid. Slik, ik voel om wie dit gaat.

Het verhaal gonst door de stad, er ontstaat een bloemenzee op de kade vanwaar hij in het water viel, er branden altijd kaarsjes. In een week leer ik Cuinn alsnog een beetje kennen: Mooi, grappig, vrolijk, sociaal, slim en volop genietend van zijn leven in Leiden. Hij komt uit een liefdevol gezin en had veel vrienden om zich heen.

Mijn vrienden en collega’s vragen bezorgd hoe deze begeleiding me vergaat.
Hoewel ik diep ben geraakt is er ook de oerdrang van het meedenken, ontzorgen en coördineren zodat alles op tijd klaar is.

Voorafgaand aan het afscheid is Cuinn thuis bij zijn ouders en broer, aan de andere kant van het land. Op de dag van de uitvaart arriveer ik daar samen met Coen in zijn uitvaartbus om Cuinn en zijn naasten naar Leiden te vervoeren. In de Hooglandse kerk is de sfeer indrukwekkend, evenals de belangstelling; we rekenden op 300 maar er zijn wel 600 mensen die zich betrokken voelen.

Het plechtige deel start met boeddhistische muziek; eerst het geluid van knikkers in klankschalen gevolgd door gezongen gebeden. Het is muisstil als Cuinn door zijn vrienden wordt ingedragen.
Mooie woorden over dit bijzondere mens komen voorbij evenals foto’s en muziek die de sprekers uitkozen…
Na het plechtige deel wordt het informeler. Muziek van Cuinn’s playlist klinkt en zijn leven komt in beeld voorbij, natuurlijk is ook zijn geliefde borrelplankje geregeld.

Als het tijd is wordt tijdens de eerste klanken van het laatste, prachtige nummer een erehaag gevormd. Vertaald zegt het refrein:
Weet dat je geliefd bent
rust in vrede
droom je mooie dromen
totdat je ziel vrij is.

Ik loop bewust uit het midden zodat de fotograaf goed zicht heeft op Cuinn en zijn naasten. Daardoor hoor en voel ik het verdriet van de betrokkenen vlakbij, dat komt binnen… Terwijl de klokken luiden is het oorverdovend stil als de aanwezigen ons nakijken terwijl de bus vertrekt.
In het crematorium is er nog een allerlaatste moment waarna het wezenlijk loslaten volgt… tot het eind is Cuinn begeleid.

Achtergebleven studenten hebben de bloemen uit de kerk naar de sociëteit gebracht. Daar eindigt ‘s avonds de periode van rouw door het overbrengen van alle bloemen naar de kade met een stille tocht.
Cuinn’s naasten zijn ook aanwezig. Nadat de bloemen zijn neergelegd, kaarsjes en wierook zijn aangestoken is het nog een tijd stil, ieder met zijn eigen gedachten…

Als vrienden en vriendinnen van Cuinn me komen bedanken voor de begeleiding van het mooie afscheid komen mijn tranen; van ontlading, ontroering en om de droevige pech die Cuinn en al zijn dierbaren trof.