Met sommige families blijft een innige band bestaan. Bij iedere ontmoeting is er een knuffel die staat voor wat zij meemaakten en waarvan ik als uitvaartbegeleider getuige was…

Zo is er een gezin waarvan ik vooral de papa regelmatig tegenkwam; in de supermarkt, tijdens Leidens Ontzet of andere feestdagen en ook op Social Media.

In 2016 hielp ik papa en mama na het overlijden van hun jongste dochter, Sien. Haar oudere zus en broer waren 7 en 5. Iedere dag bezochten zij Sien in een klein uitvaartcentrum in het centrum van de stad. De ouders omschreven deze plek als “een hotel voor dode mensen”, een duidelijkere uitleg kan niet.

Eind 2022 las ik plots op FB over geconstateerde kanker bij papa Coen. Zo oneerlijk! In latere berichten las ik dat het beter ging en toonden foto’s dat alles uit het leven werd gehaald en bedreiging ver weg leek, gelukkig!

Eind december 2025 was er plots het voicemail bericht; mama Koosje had huilend ingesproken dat ze mij helaas weer nodig hadden. Mijn maag kneep ineen en diverse vloeken tierden door mijn hoofd.

Een paar dagen later bezocht ik Coen en Koosje. Zoals gebruikelijk begroetten we elkaar met een knuffel. Coen lag al permanent op bed en was heel moe… Boven zijn bed hing de foto van Sien, die destijds op haar kistje stond.

We bespraken de wensen voor het afscheid en tussendoor vroeg hij hoe het met mij ging en met mijn meiden, het raakte me.
Ik vroeg hem of het niet confronterend was om juist op feestmomenten ook weer die uitvaartbegeleider tegen te komen die gelinkt was aan het afscheid van Sien, hij antwoorde stellig “juist helemaal niet”. Ik vond het fijn om te horen en bijzonder dat ik de vraag kon stellen.

Toen zijn energie op was namen we afscheid.
Ik gaf hem mijn laatste knuffel en wenste hem sterkte in het loslaten van de twee oudste kinderen en Koosje, “dat vind ik het aller moeilijkst” antwoorde hij… het sneed door mijn hart.

Een aantal dagen later overleed Coen.
En ook hij ging naar het Hotel voor de doden, het was troostend dat er overeenkomsten waren met het afscheid van Sien, zoals deze plek.

Coen hield van veel mensen en veel mensen hielden van hem en zijn gezin. Dat was zichtbaar en voelbaar tijdens het prachtige afscheid in de Marekerk, schuin tegenover het “hotel”.

Lieve Coen, ik ga je nooit vergeten en zal je missen, al wachtend voor de uitreiking van Haring en Wittebrood…