Toevallig begeleide ik onlangs twee families achter elkaar
waar dieren een nauwe connectie hadden met de overledene.

Zo was er een mevrouw met tweede grote Koningspoedels; “de jongens” zoals ze door haar en haar huisgenoot werden genoemd.
Sinds ze in het hospice lag, kwam haar huisgenoot iedere dag met “de jongens” bij haar langs,
ze was al ernstig verzwakt en sprak nog nauwelijks. Maar de likjes en de natte neuzen op haar handen en wangen, toverden tijdens ieder bezoek een glimlach op haar gezicht.
Nadat mevrouw was overleden gingen “de jongens”, voordat ze werd opgehaald uit het hospice, nog eenmaal bij haar langs zodat ook zij konden waarnemen dat hun vrouwtje was overleden.
Ze reageerden verschillend: de één begon haar uitgebreid en een beetje duwend te likken, alsof hij haar wilde reanimeren. De ander duwde een paar keer stevig met zijn neus tegen de bovenarm van mevrouw, toen haar reactie uitbleef draaide hij zich zichtbaar verdrietig en teleurgesteld om.

In een andere familie was er Daisy; waar haar baasje was, was zij.
Tijdens mijn kennismaking met meneer en zijn familie, week ze – behalve voor een korte inspectie van mij – niet van zijn zijde. Toen bij meneer de euthanasie werd toegediend lag Daisy bij hem en ze sprong van zijn bed toen hij was overleden.
In de week voor zijn afscheid lag meneer in een 24-uurs kamer. Op ieder gewenst moment kon zijn familie bij hem zijn. En telkens als ze daar aankwamen, sprong Daisy direct bij hem in de kist om hem met haar likjes te begroeten.
Op de dag van de uitvaart was Daisy er natuurlijk ook bij en het was zo duidelijk dat ze wist dat haar baasje in de kist lag. Deze foto, gemaakt tijdens het allerlaatste moment van de familie rondom de kist van meneer, zegt genoeg…